Jak dobrać odpowiedni śrut. Dobór śrutu do procesu obróbki strumieniowo-ściernej jest krytyczny dla efektywności, kosztów i jakości powierzchni. Kluczowe parametry to kształt, twardość, granulacja, skład chemiczny i gęstość, dopasowane do obrabianego materiału i celu (czyszczenie, peening, matowienie).
Najpierw określ cel: Do usuwania rdzy wybierz śrut ostrokrawędziowy (grit) o twardości >55 HRC, np. staliwny G18 (0,7-1,0 mm), który zapewnia agresywne cięcie. Dla peeningu – śrut kulisty S230 (0,6 mm), wprowadzający naprężenia ściskające. Normy SAE J827 definiują granulację: mniejsza dla delikatnych powierzchni (np. aluminium), większa dla grubych warstw zanieczyszczeń.
Uwzględnij materiał obrabiany: Dla stali węglowej twardość śrutu powinna być 1,5-2 razy wyższa (45-65 HRC). W przypadku metali kolorowych użyj śrutu szklanego lub plastycznego, by uniknąć osadów żelaza (test Ferroxyl). Gęstość śrutu (7,4 g/cm³ dla stali) wpływa na energię kinetyczną: E = ½mv², gdzie v to 80 m/s.
Praktyczne wskazówki: Przeprowadź testy pilotażowe, mierząc chropowatość (Ra, Rz) profilometrem. Dla ekonomii wybierz śrut regenerowalny (do 500 cykli). Analizuj krzywą sitową (80% w zakresie nominalnym) wg ISO 11124. Przykłady: W motoryzacji do czyszczenia karoserii – śrut staliwny LCS S170