Śrut żeliwny a staliwny. Porównanie śrutu żeliwnego i staliwnego jest istotne dla wyboru ścierniwa w obróbce strumieniowo-ściernej, gdzie różnice w składzie, właściwościach mechanicznych i zastosowaniach wpływają na efektywność procesu.
Śrut żeliwny, produkowany z żeliwa szarego lub białego (3-4% C, 1-3% Si), ma twardość 50-60 HRC i jest kruchy, co powoduje szybkie zużycie (200-400 cykli). Kształt ostrokrawędziowy (grit) sprawia, że jest agresywny w usuwaniu zanieczyszczeń, osiągając czystość Sa 2½ (ISO 8501). Gęstość 7,0 g/cm³ zapewnia dobrą energię uderzenia.
Śrut staliwny (0,8-1,2% C) jest twardszy (55-65 HRC), bardziej plastyczny i trwały (do 2000 cykli), dostępny jako kulisty lub grit. Redukuje pylenie o 30% w porównaniu do żeliwnego. Normy: SAE J1993 dla staliwnego, ISO 11125 dla żeliwnego.
Zalety żeliwnego: Niższa cena (0,5-1 zł/kg), dobry do jednorazowych aplikacji jak czyszczenie odlewów. Wady: Wyższe zużycie (2-3 kg/m²), ryzyko pęknięć. Staliwny: Lepsza regeneracja, mniejsze zanieczyszczenie powierzchni (mniej Fe w osadach).
Przykłady: Żeliwny w odlewnictwie do usuwania piasku